อาการป่วย..ทางใจ
-*'^'*-ช่วงนี้นอกจากอยู่ในอาการป่วยทางกายแล้ว อาการป่วยทางใจก็เริ่มขึ้นอีกแล้ว และครั้งนี้ตอบไม่ได้เลยว่ามันจะจางหายไปง่ายดายเหมือนอย่างที่ผ่านมาหรือเปล่า ความรักของคนเราก็เหมือนต้นไม้ ต้องการคนดูแลและเอาใจใส่ แต่ถ้าเมื่อใดเจ้าของไม่เห็นคุณค่ามันก็จะเฉาและโรยราแห้งตาย หนุ่ยเองก็เช่นกัน ต้องการการดูแลและเอาใจใส่จากคนนั้น ไม่ได้ต้องการข้ออ้างที่ผ่านไปวัน ๆ งานยุ่ง ไม่มีเวลา ประหยัด และน้ำเสียงก็เหนื่อยหน่าย และรำคาญที่จะพูดคุยอะไรต่ออีก ก็ไม่เป็นไร เมื่อไม่อยากคุยก็ไม่ต้องคุยต่อดีไหม หนุ่ยไม่ได้อยากจะแสนงอนหรือเอาแต่ใจอะไรนักนะ หนุ่ยพยายามอย่างที่สุดแล้วจะเข้าใจสถานการณ์ระหว่างเราสองคน แต่ทำไมพี่วัตรไม่เคยจะเข้าใจอะไรบ้างเลย ต่อไปจะต้องยืนอยู่ให้ได้ด้วยตัวเอง ความคิดที่เคยบอกตัวเองไว้ว่าถอยออกมาเพื่อตัวเองมันเริ่มชัดเจนขึ้นมาอีกที ความขุ่นมัวอันนี้มันสะสมมานาน พอถูกกวนตะกอนที่มันเคยตกอยู่ภายในก้นลึกก็ขุ่นขึ้นมา คราวนี้คิดว่าจะใช้เวลาที่เหลืออยู่ตอนนี้เพื่อตัวเอง ไม่จำเป็นต้องการพูดจาหรือปรับความเข้าใจอะไรกันอีกแล้ว คนเราเมื่อมันเดินมาจนสุดทาง ก็คงจะต้องหยุดอยู่แค่นั้น การที่หนุ่ยจะเดินจากไปในวันนี้ หรือที่จะเดินจากไปไกลคนละฝั่งซึกโลกระหว่างเราในอีก 2-3 เดือนข้างหน้ามันก็ไม่ได้แตกต่างกันเลย เพราะคำตอบเดียวคือ จบ เหมือนกันนั่นเอง หนุ่ยไม่โทษใครทั้งนั้นนอกจากตัวเองที่คิดและหวังอะไรมากไปจากคน ๆ นึง เมื่อมันไม่ได้เป็นอย่างนั้น ก็ย่อมจะผิดหวังและเสียใจธรรมดา แต่ก็ได้แต่หวังว่านับจากนี้คงจะเริ่มรู้สึกดีขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อตัวเอง....
มีสายเรียกเข้า 2-3 ครั้ง ใน 2 วันนี้ แต่หนุ่ยก็เลือกที่จะไม่รับสายนั้น เพราะไม่อยากจะรับรู้ความเสแสร้งจากบางคนอีกแล้ว ถ้าไม่อยากทำไม่อยากคุยก็ไม่ต้องคุย อย่าฝืนให้คนฟังยิ่งเจ็บช้ำกว่านี้เลยนะ ขอร้อง....
[wma]http://www.gmember.com/music/music_player/singlesong.php?songid=01583001[/wma]
