ปากดี

-*'^'*-บอกกะหนิงว่า ไม่ได้คุยกะพี่วัตรนานมากแล้ว..นานจนจำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายน่ะมันเมื่อไร หนิงคงจะสงสัยว่าทำไมหนุ่ยยังอดทนอยู่อย่างไม่เป็นทุกข์แบบนี้ได้ ถ้าไม่คิดถึงมันก็จะไม่เจ็บปวดมากนัก พยายามทำใจให้คิดถึงแต่เรื่องอื่นมากกว่าจะมาคิดถึงเรื่องคนนั้น คนอย่างเค้าถึงจะเป็นฝ่ายผิดแต่ไม่เคยคิดที่จะง้อด้วยคำพูดดี ๆ หรอกนะ ตรงกันข้ามเมื่อก่อนถึงหนุ่ยไม่ผิดเค้างอนหนุ่ยก็ต้องเป็นฝ่ายง้อ..ง้อจนอายตัวเองว่าทำแบบนั้นไปได้ยังไง คำพูดไม่ดี ๆ ที่หลุดออกมาต่อว่ากัน กระแทกหูโทรศัพท์ใส่กันจนไม่รู้กี่หน ตลอดเวลา 4 ปี หนุ่ยอดทนเค้ามาได้ยังไงกัน....

อย่าไปโทษระยะทางที่ห่างกันว่าทำให้คนเปลี่ยนไปแบบนี้ ระยะทางมันก็คงเดิมไม่เปลี่ยนแปลงไปไหนไม่ว่าจะกี่ปี ๆ วันเวลามันก็ยังหมุนเดินไปอย่างคงที่สม่ำเสมอตามหน้าที่ของมัน แต่ใจคนต่างหากล่ะที่ไม่มั่นคงและซื่อตรงนั่นเอง ทุกอย่างที่เปลี่ยนไม่ได้อยู่ที่ใครอยู่ที่ตัวเองทั้งนั้น เค้ามั่นใจว่า ต่อให้เราเคืองกันทะเลาะกันยังไง หน่ยก็ไม่มีวันที่จะทิ้งหรือเดินหนีจากเค้าไปได้ เพราะเค้าเชื่อมั่นว่าหนุ่ยนะไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปไหนเลยสักนิดเดียว หนุ่ยยังมั่นคงเสมอมาและจะเป็นอย่างนั้นตลอดไป เค้าเห็นหน่ยเป็นของตาย นึกอยากจะทำให้เสียใจก็ทำ นึกอยากจะมาเอาใจก็มา... คงลืมนึกไปมั้งว่า หน่ยก็เป็นคน มีหัวใจ มีเลือด มีความรู้สึกเหมือนอย่างเค้านั่นแหละ เมื่อถูกกดดันมาก ๆ มันก็พร้อมที่จะระเบิดออกมาเป็นอิสระได้เช่นกัน...