จุดไฟ...จะได้ไหมนะ?

-*'^'*-เมื่อคืน นอนอ่านหนังสือ เล่นเกมส์ เรื่อยเปื่อย จึงไปดูทีวีรายการมูฟวี่ออนทรี ตอนแรกกะว่าจะนอนละ แต่ตายังสว่างอยู่เลย ทำไงก็ไม่หลับเลยได้ดูหนังจนจบ เปิดซีดีการ์ตูนดูต่อเพราะยังไง ๆ ก็ไม่สามารถนอนหลับได้ซะที ตี 3 ครึ่ง ได้รับ sms จากใครคนนั้นว่า "มารับหน่อยนะตอนนี้อยู่หน้าปั๊มเจ๊ทนะ" ก็งงซิ เค้าละเมออะไรไปหรือเปล่า ก็เลยโทรกลับไปถามว่า อยู่ปั๊มเจ็ทที่โคราชหรือที่ไหน จะส่งข้อความให้ใคร เค้าก็ตอบมาว่า "ใครได้รับข้อความก็แปลว่าเค้าส่งให้คนนั้นล่ะ ตอนนี้อยู่ปั๊มเจ็ทโคราช รอบางคนไปรับเนี่ย" ก็ถอนหายใจเลย จู่ ๆ มาแบบนี้มีอะไร ก็เลยออกไปรับตามที่เค้าบอก ไปถึงก็เห็นเดินไปมา อยู่หน้าปั๊ม ก็รับขึ้นรถโดยไม่พูดจากัน พอกลับถึงหอ ได้เห็นหน้าเค้าชัด ๆ ทำเอาเหว๋อ ตกใจมาก ทำไมคุณโทรมงี้อะ (คิดในใจนะ) หนวดเคราครึ้ม ๆ แก้มตอบลง ผมเผ้ายุ่งเหยิงไปหมด เลยถามเค้าไปว่าเป็นอะไรไปหรือเปล่า ทำไมมาปุบปับแบบนี้ แล้วดูตัวเองซิโทรมยังกะกุ๊ยแน่ะ เค้าก็บอกว่าเพราะบางคนล่ะ ที่ทำให้เค้าต้องเป็นแบบนี้ โทรมากี่หนก็ไม่รับ ไม่โทรกลับ หรือส่ง sms ก็ไม่ทำ ใจดำ ใจแข็งเอามาก ๆ จนเค้าเครียด จากที่เลิกบุหรี่ไปได้พัก ตอนนี้กลับมาสูบหนักกว่าเดิมอีก เค้าต้องเรียบเคลียร์งาน สั่งงานลูกน้องเอาไว้ ละพอดีกับที่ต้องมาส่งของให้ลูกค้าที่กรุงเทพ ก็เลยขับรถออกจากเชียงใหม่ตอนตีสองถึงกรุงเทพบ่าย ๆ ส่งของให้ลูกค้าคุยเรื่องงานกัน ละเพื่อนก็เลยมารับไปกินข้าวละกว่าจะได้ออกจากรุงเทพก็เกือบตีหนึ่งเข้าไปแล้ว ที่ส่งข้อความมาเพราะรู้ว่าถ้าโทรมาหนุ่ยก็ไม่รับอีกเหมือนเดิม (ฉลาดไม่เบาแฮะ) เห็นสภาพเค้าแล้วสงสารมาก คงจะเหนื่อยที่ต้องเดินทางทั้งวัน ให้เค้าไปอาบน้ำ ละถามว่าหิวอะไรไหมจะหาให้กิน เค้ามองหน้าหน่ยนิดนึง เหมือนกับคิดอะไรสักอย่าง จริง ๆ หนุ่ยไม่ได้คิดว่าการถามออกไปแบบนั้นจะเป็นการห่างเหินนะ เพียงแต่หนุ่ยไม่รู้ว่าเค้าจะหิวหรืออยากพักผ่อนมากกว่า เมื่อไม่ตอบก็จัดให้เองก็ได้กินอะไรก่อนจะได้กินยาแก้ไข แล้วค่อยพักผ่อน ท่าทางเค้าเนือย ๆ เห้อ เวลาก็จะตี 5 แล้ว เราสองคนยังพูดคุยกันนับคำพูดกันได้เลย นิ่ง เท่านั้นที่มีให้กัน ก็เลยบอกให้เค้านอนพักผ่อนซะ อาการดีขึ้นแล้วเราค่อยคุยกัน ปิดไฟนอน ไม่ได้เห็นหน้าหรือสายตาของกันและกัน คำพูดต่าง ๆ มันก็ออกมามากมาย เค้าเล่าว่าฝันร้าย ฝันว่าหน่ยเดินทางจากเค้าไปปล่อยให้เค้าตะโกนเรียกยังไง หนุ่ยก็ไม่ได้ยินหรือไม่หันกลับมามอง เค้าถามว่า เรายังเป็นเหมือนเดิมใช่ไหม ไม่ได้เป็นคนอื่นต่อกันใช่ไหม หนุ่ยก็เลยถามว่า แล้วพี่วัตรอยากให้เราเป็นแบบไหน ที่ผ่านมาพี่วัตรเลือกที่ทางเองมาตลอด หนุ่ยไม่มีโอกาสได้เลือกอะไรเลย แล้วตอนนี้จะมาถามหนุ่ยอีกทำไม...และที่ผ่านมาหน่ยก็ไม่ได้มีใครมาแทนที่ แม้แต่สักคนก็ไม่มีและไม่เคยมีในหัวสมองอยู่ด้วยซ้ำ ไม่เหมือนบางคน ที่ผ่านมา 4 ปีนะ เคยจะมีสักครั้งไหมที่จะไม่ทำให้อีกคนเสียใจ... เห้อ เลยบอกเค้าว่า อย่าเพิ่งพูดอะไรกันตอนนี้เลย เหนื่อย เพลีย นอนพักกันดีกว่า เอาไว้เช้าละค่อยคุยกัน ก็เลยงีบหลับไปได้สักชม. น้องสาวมันก็โทรมาสั่งให้ลงชื่อทำงานให้ด้วย ก็งัวเงียรับปากไป พอวางสายก็หันไปมองคนที่นอนหลับสนิทอยู่ข้าง ๆ เช้าแล้ว เห็นหน้าเค้าตอนหลับชัดเจนเลย หน้ายังมีความเครียดหลงเหลืออยู่ หน้าโทรมมมม จัง (ปกติเค้าจะเป็นคนที่เนี๊ยบมาก) มองอยู่อย่างนั้นประมาณครึ่งชม. ก็เลยลุกไปอาบน้ำเตรียมตัวไปทำงาน แต่ก่อนออกมาก็เตรียมอะไรไว้ให้กินตอนเช้า ที่สำคัญไม่ลืมเตรียมมีดโกนหนวดเอาไว้ให้เค้าด้วย ไม่รู้ว่าจะตื่นตอนไหนกันแน่ ปกติแล้วเค้าจะเป็นคนที่ตื่นเช้าเอามาก ๆ (ส่วนมากจะตื่นก่อนหนุ่ยอีกแน่ะ) คราวนี้นอนนิ่งคงเพราะหลับสนิท คงเพราะจะเหนื่อยมากนั่นเอง ยังไม่รู้เลยว่าเค้าจะกลับกี่โมงเนี่ย คนงานอีกคนยังอยู่ที่บ้านเพื่อนเค้าเลย ละเค้าก็ต้องกลับไปเอารถที่กรุงเทพก่อน ยังคิดอยู่เลยว่า ถ้าเค้าตื่นขึ้นมา เราจะคุยอะไรกันก่อน มาเจอตัวกันแบบนี้ จ้องหน้าจ้องตากันแล้ว กลับพูดอะไรแทบไม่ออกเลย แต่สิ่งหนึ่งที่รู้สึกมาตลอดที่เจอกัน คือ ยังคงห่วงหาเช่นเดิม รู้มั้ยคำพูดบางคำที่ไม่ได้ออกมา แต่พอมองตาก็เจอความหมายอะไรที่มากกว่านั้น แล้วเธอล่ะ จะเป็นอย่างนี้หรือเปล่า อยากรู้จัง...